Op de praatstoel: Georges Amerlinck

Een naam die in de analen van de club met hoofdletters zal geschreven worden is deze van GEORGES AMERLYNCK.
Georges is een geboren en getogen Zultenaar. Altijd sportief geweest op de surfplank, in het water en op de skilatten. Nu de jaren beginnen te wegen doet hij het wat rustiger aan.
Als vijfenzeventig jarige opa is hij fervent begeleider en supporter van zijn voetballende kleinzonen bij Zulte – Waregem.

Hoe kwam je bij de surfclub terecht?
Louter toeval. We schrijven 1977.
Een doodgewone zonnige zondag met de familie op uitstap naar de Gavers te Harelbeke.
Er reeds veel van gehoord maar er nog nooit geweest. Daar gekomen zag ik de surfers planeren op het water. Ik was onmiddellijk verkocht. Dit is iets voor mij. Even informeren … en een afspraak gemaakt . Christof Bohn, een jonge knaap, zal me leren surfen … en hij deed dit met succes.
De club stond nog in zijn kinderschoenen en had fervente watersporters nodig. Ik werd aangesproken door Raoul Termote en in het bestuur gebombardeerd als materiaalverantwoordelijke.

Je hebt de club van klein naar groot meegemaakt.
Het surfen werd een rage. Iedereen wilde op de plank om toch maar van deze nieuwe sport te proeven.
Daar ik mijn professionele activiteit n.l. aannemer afbouwde kwam er tijd vrij. In 1985 nam ik het ledenbestand over. Mijn taken waren: inschrijven van de leden, toewijzen van een loodsplaats, onderhoud van het clubmateriaal, toezicht op de zwartsurfers en hulp in nood voor de surfers.

Hoe kreeg je dit allemaal voor elkaar?
In 1985 was het ledenaantal 1174 en het aantal loodsplaatsen 350 binnen en 160 in het buitenpark.
Iedereen moest persoonlijk komen inschrijven . Er was regelmatig filevorming aan het bureel in de loods. Tijdens de spitsuren kreeg ik hulp van Norbert Dewaele en zijn vrouw.
Alle leden kregen hun lidkaart, hun sticker om op de mast te kleven – als teken van lidmaatschap. De loodsplaats werd toegewezen of je kreeg een plaatsje op de wachtlijst….
Ik was dan ook tijdens deze periode permanent aanwezig op de club.

Hoe evolueerde het surfen op de Gavers?
Na de climax van 1985 verminderde de belangstelling voor het surfen. Nieuwe sporten staken de kop op . De surfrage was voorbij. Geleidelijk aan daalde het aantal clubleden . Er stonden heel wat planken in de loods die jarenlang geen water hadden gezien.
Ook begon men kritischer het surfen te benaderen. Geen wind . . . geen surf. Té veel bomen . . te weinig en geen stabiele wind. Competitiesurfers . . . een dikke geldbeugel van doen.

Wat is er zoal verandert tijdens die actieve jaren?
In 1993 dus na 8 jaar op de Gavers”gewoond” te hebben was het tijd om afscheid te nemen.
Tijdens die jaren is er een en ander gebeurt.
De oevers van het meer waren versterkt met metalen korven vol met grove gravel. Ideaal om uw surfplank te beschadigen en door het doorroesten van de draad regelmatig voetkwetsuren te hebben.
Om dit te vermijden werd de oever “afgedekt” met autobanden. Jozef Schwind van de garage Toyota was hoofdleverancier. Naast de loods werd in september 1985 gestart met het bouwen van het clubhuis, de kleedkamers en douches, toiletten, leslokalen enz..De beruchte groene caravan, dienstig voor alles en nog wat, werd afgedankt. Er zijn er die over die caravan een dik boek kunnen schrijven . . .
Later werd er door toedoen van de provincie een ponton aangelegd een beetje als compensatie omdat ik de fietsverhuur van de provincie verzorgde. Het was ook de periode dat de sponsoring via Robert Deschrijver zijn intrede deed.

Hoe ben je nog bij de club betrokken?
Ik ben nog steeds lid van de raad van beheer waardoor ik weet wat er in de club nog allemaal te beleven valt. Nu en dan ben ik op bezoek in het clubhuis waar ik onder het drinken van een frisse pint met de “oudgedienden” over het wel en wee van vroeger een babbeltje sla.
Ook tracht ik zoveel mogelijk op de grote evenementen aanwezig te zijn. Het jaarlijks clubfeest kan ik moeilijk overslaan.

Wat valt je op bij de huidige clubwerking?
Eerst en vooral is er de overgang van Bloso naar de provincie. Het bestuur heeft zich ook stelselmatig vernieuwd en de jongeren komen er zeker aan bod.
Wat echter vooral opvalt is dat de werking van de surfschool de hoofdactiviteit is geworden. Het aantal leerlingen tijdens de surfkampen is een bewijs van de goede kwaliteit van de school. Het competitiesurfen is praktisch verdwenen wetende dat de club in het verleden naam en faam heeft verworven met zijn Europese - en wereldkampioenen.
Ik volg ook van op afstand de evolutie van de infrastructuur van de Gavers zoals deze door de provincie zal (zou) uitgevoerd worden.
Ik hoop dat de club daarin zijn weg zal vinden.

Georges.
In 2007 bestaat de club 30 jaar.
U heeft tussen 1977 en 1993 d.w.z. 16 jaar uw stempel op het clubleven gedrukt.
U was een man die de waarden als: stiptheid, vriendelijkheid , correctheid , hulpvaardigheid hoog in het vaandel droeg.
Wij willen u daarvoor van harte bedanken .Ook uw vrouw Mia vergeten we niet want die heeft u tijdens die actieve clubjaren met raad en daad bijgestaan.
We verwachten u dus zeker op de viering 30 jaar Windsurfing Gavermeer

april 2006