Melancholie naar de 24 uren.
|
Enkele jaren terug, toen mijn buik nog strak gespierd was en werken iets was dat ik na mijn studies zou doen, toen waren er nog echte 24 uren. Het waren zaaaaaalige momenten, ambiance, zwaar, je hebt karakter nodig, je wil volop fun hebben, 24 uur wakker blijven om niets te missen van de straffe stoten, we zouden zelf proberen den bar droog te zuipen…jawel, hier wat warm makende verhalen over hoe ’t was en wel weer eens zou kunnen worden…ondanks dat we ouder zijn zit in elke surfer soms nog wel eens dat onverwoestbaar stukje wilde puber, niet? Hoe ging ’t allemaal in zijn werk? Neem van mij aan, als je na vele uren surfen of pompen even 3 uur kan slapen en je dan na 1 uur wakker wordt omdat iemand staat tarzankreten te uiten in de karaoke micro (wat een sponsors dat we hebben hé, hij brulde samen met ons zijn longen uit, misschien dit jaar terug?). Dus om te beginnen stel je dus een team samen dat een beetje ’t zelfde wil als jij en anders kom je gewoon af want er is altijd nog ergens een plaatsje open of een team wordt opgericht! Eenmaal je een team hebt, schreef je je in, kreeg je je BBQ bons, en dan zette je je tent op, strategisch natuurlijk, ver van de bar, dicht bij de bar, zicht op ’t water, controle op de bar (sommige vrouwen e…) Dan materiaal klaarzetten, in 99% van de gevallen was dit een one-dy of een equipe met bijhorend zeil. Omstreeks 15u werd aan het eerste uur begonnen, de echte begonnen te pompen voor dood, de anderen lachten zich bijna dood, in den bar hadden we grootse plannen, want we huurden zelf een extra koelcontainer… en dat bleek nodig met dit warme weer. Op ’t water dikke ambi, zingen, roepen, aan de kant de discussies over, ik wil nog een rondje, neen, ik moet nu, dan kan jij rusten,…en dan breekt de avond aan. Muziek in de bar, BBQ, eten, terwijl je bord net gevuld is komen je teamgenoten je zeggen, hij is al in de inham, ’t is nu aan uwen toer zulle! Sommigen slokten dan hun eten binnen, anderen zetten dan ene klaar voor hun teamgenoot om samen te eten, ’t ja, alles heeft zijn voor- en nadelen, er is geen goede tactiek op zo’n moment. De zon trekt een deken over zich heen, duisternis valt over de Gavers;
lichtjes worden uitgedeeld, vroeger zaklampen waar er nu nog een hoop op
de bodem van de E3 put rusten, de laatste keer fluorstaven, subliem om
de lichtjes op ’t water te zien bewegen en terwijl in de verte te muziek
van de bar te horen. Wanneer het warme water dan nog een warme mist van
anderhalve meter hoog boven ’t water slurpt wordt het helemaal subliem.
De schijn van de lichtjes in de mist is echt spooky! Ondertussen was ’t dansen geblazen in de bar en hilarische toestanden op de surfclub-camping. Ambi allom en dan plots om 5 uur ’s morgens het magische moment! Terwijl velen ergens liggen te slapen, in hun tent, aan de waterkant, onder de trap naast ’t clubhuis, in ’t gras, komt een magisch lichtspel de dag inzegenen. De mist op ’t water, de zon die haar slaperige ogen opent en zo een rode gloed over ’t meer laat weerspiegelen die zelf de zotste surfer tot stilte brengt. Dit is zo’n moment waar je voelt wat surfen is, één worden met de natuur, je krijgt er gewoon kippenvel van. Hopelijk hebben we dit jaar terug een stralende zonnige dag als toen. Dat er op de 24 uren gezopen werd, dan kunnen we niet wegsteken! ’s
Morgens kunnen we niet snel genoeg koffie maken om ’t teerzwarte
wakkerhoudende vocht aan de koffieholics toe te dienen. Daarbij gepaard
gaande een heerlijk ontbijt, een frisse duik in ’t water en voor je ’t
weet is ’t laatste uur ingegaan. TUUUUUUUT, de 24 uren zijn om, iedereen is dolgelukkig, maar dat zie je niet omdat ze veelal doodmoe zijn. Dan was er nog een prijsverloting waardoor het concept, deelnemen is belangrijker dan winnen goed tot uiting kwam, want wie de 24 uren volhield kon leuke prijzen mee naar huis nemen, of hij nu de eerste of de laatste was. Zolang het team er maar niet de brui aan gaf. Ja, ’t waren nogal tijden. Ondertussen zijn we al een stuk ouder, is er veel veranderd, maar is er ook een nieuwe generatie. Je moet het eens meemaken, ’s nachts rondjes varen, ook al heb je er soms tegen 4u ’s morgens totaal geen zin meer in, je doet ’t gewoon, want in ’t leven moet je soms dingen doen waar je niet echt zin in hebt, maar dan achteraf van zegt, ’t was toch de moeite waard, weet je nog toen….. Hopelijk worden de 24 uren dit jaar niet alleen een melancholische terugblik op hoe ’t vroeger was, maar wordt het een weekend waar we nog veel over zullen spreken! Stel de teams samen, just for the fun want hoe meer zielen…hoe meer we elkaar kunnen wakker houden. Tot binnenkort, Goesy |
|
