Gravelines: Het verhaal. Na een eerdere uitstap naar Gravelines (toen met Fill!!) besloten Steven en ik dat we nog eens terug zouden gaan naar deze spot, de vorige keer was het daar gewoon te tof! Maar wanneer? Na Düsseldorf natuurlijk, met ons nieuw materiaal!

We spraken een week op voorhand af om zaterdag te gaan surfen, wind of geen wind. De voorspellingen waren echter niet gunstig,  er werd maar 3 Bft voorspeld, achja we gaan toch ! Ronny (winnaar van Surfiesta) toonde ook interesse om mee te komen. Zo gezegd zo gedaan, we steken alle drie ons materiaal in de auto, checken tien keer of we alles mee hebben en gaan slapen. ‘s Morgens vroeg kom ik buiten, lekker uitgeslapen en gedroomd van een prachtige surfdag. Ik pak mijn shorty en loop naar de auto en ja, lap, misschien toch mijn surfvestje met lange mouwen meenemen, de ruiten zijn toe gevroren.

Na een kwartier zoeken onder mijn surfmateriaal vind ik mijn ijskrabber, maak mijn ruiten vrij en ben ik op weg naar Steven. Daar toegekomen zag ik dat Steven met hetzelfde probleem zat,  gelukkig had ik mijn ijskrabber niet ver weg gestoken! Toen zijn we Ronny gaan oppikken in een stop langs de autostrade en waren we op weg naar Frankrijk. Cool! De mist begon weg te trekken en het zonnetje begon te schijnen met een mooie blauwe hemel boven ons, dit wordt een prachtdag!

Na heel wat gezever over de walkietalkies en een 10-tal keer misrijden herkennen we ons eindelijk in een straatje met grote windmolens aan de kant, we zitten juist!
We rijden over de zoveel over de walkietalkies besproken brug en zitten op de laatste begaanbare weg. Ja de laatste begaanbare weg want het allerlaatste stukje ziet er uit alsof het de 2de wereldoorlog heeft meegemaakt, en dat huisje ernaast is al geen haar beter.
Na een paar bokkensprongen van Ronny zijn remorque en wat schuin over de dijk rijden, komen we aan de spot zelf, Gravelines, “here we are !”

Zoals altijd als je een nieuwe spot bezoek kijk je eerst eens rond, dus tonen we Ronny de zee en de baai waarna we besluiten te eten. Meneer wind was die dag echter laat uit bed, of toch later dan wij. Gelukkig had Ronny een frisbee mee waarmee we ons goed geamuseerd hebben.
Toen we de frisbee wegens teveel wind scheef begonnen te smijten, besloten we op te tuigen, “ach hij is wakker” de wind!
Steven en ik bleven dicht bij de auto’s spelen met de zeehond die de toepasselijke naam zeerob meekreeg. Ronny had groter materiaal opgetuigd en besloot iets verder te gaan, iets te ver misschien.

Nadat onze zeerob samen met Ronny heel ff uit het zicht verdwenen was besloten ik en Steven wat te gaan ravotten in de duinen maar na enkele keren hals over kop naar beneden tuimelen besloten we toch maar eens te gaan zien waar Ronny zat. Zeiltje optrekken , laten vallen terug optrekken? Darn Ronny kon toch goed surfen?? Zou hij in problemen zitten? Wat ons vooral beangstigde was dat hij steeds verder de zee inging... Ai ai, we besluiten nog ff te wachten misschien keert hij vanzelf nog terug, maar eens we hem uit het zicht begonnen verliezen besloten we toch de kustwacht te bellen, wisten wij veel dat Ronny op dat moment pinten aan het drinken was op een vissersboot...
Een beetje in paniek kijken Steven en ik nog een hele de tijd naar zee, waar zit Ronny? Tot we hem plots opmerken naast onze auto's, PHEW !!!! Best wel vlug de kustwacht afbellen nu want anders gaat dat ons een bom geld kosten.
Een tijdje later begon de wind een beetje op te komen, we gingen nog heel ff surfen. Maar niet meer uit de baai surfen he Ronny !!!!
Eens de zon onder ging was de dag voorbij, of toch bijna. Beginnen aftuigen en alles in de auto steken en weg waren we.

Op weg naar huis, terug over die hobbelweg, maar dan in het donker nu. Het doet best wel raar om door elkaar geschud te worden omdat je de putten in de weg niet meer kan zien.
Na weer een 10-tal keer misreden te hebben (15 min rijden om op het vertrekpunt uit te komen doet redelijk dom) zitten we op de autosnelweg naar huis. We rijden mooi na elkaar, Ronny vooraan, ik middenin en Steven achteraan, tot ik plots iemand oversteek en zie dat Steven me niet meer volgt? Via de walkietalkies horen we “AAN DE KAAAANT !!!!!!”. en terwijl wij ons veilig op de pechstrook parkeren zien we Steven afkomen, of was het eerder afslingeren met zijn volgeladen auto?

Als ook Steven veilig op de pechstrook stond, zagen we wat er mis was… een klapband. We deden allemaal ons fluo-vestje aan en begonnen de band te vervangen. En wij die dachten dat de dag bijna voorbij was…
We besloten Steven zijn materiaal te versteken van auto als gewichtsbesparing en reden verder aan 70. Bij Steven thuis aangekomen mocht ik daar blijven eten en nog ff nagenieten van deze prachtige maar hectische dag.

Al bij al een hoop ervaringen rijker en een beetje slimmer.
Maar vooral, we hebben ons ondanks alles eens goed geamuseerd!

Voor meer fotos:
http://youtube.com/watch?v=qse9_TWZ2Hc  

Rob