Gruissan, een blik op Defi-Wind 2011.


We besluiten 'la route du soleil' tijdelijk om te dopen tot 'la route de la pluie et le vent'. We zijn op weg naar Gruissan, waar volgens Rob de grootste windsurfwedstrijd ter wereld plaatsvindt, en wie ben ik om daar aan te twijfelen. De GPS leidt ons via Clermont Ferrand naar Millau waar we in regen, wind en vlokken wolken de hoogste brug ter wereld beklimmen. (De hoogste peiler van de brug is hoger dan de Eifeltoren.) De vermoeidheid begint ons parten te spelen en niettegenstaande de eindmeet in zicht besluiten we een uurtje te slapen in de van de voorzitter geleende motorhome.

We zetten onze weg verder. Door een combinatie van vermoeidheid, slecht weer en de generatiekloof is er een meningsverschil. Ik heb teveel eetwaren (blikken) meegenomen. Mijn verdediging dat alles duurder is in het zuiden van Frankrijk wordt weggehoond met het feit dat er ook Lidl's zijn in Frankrijk. Met een oude zaag langs hier (ik) en een kwakkel langs ginder (Rob) bereiken we de Franse kustplaats.

Na enkele hindernissen genomen en gelukkig ook enkele hindernissen niet genomen te hebben staan we op de parkeerplaats van Defi-Wind. Een verkennend wandelingetje op het met een zeven beaufort geteisterd strand doet Rob zijn vermoeidheid vergeten en planken dienen onmiddellijk en met veel voorzichtigheid van ons op wieltjes schommelend huis genomen te worden. Rob trekt zijn pak aan en we zijn op weg naar het water. Bij het optuigen van zijn zeil ben ik verwonderd van de manier waarop hij de neerhaler opspant. Neerhaler door de katrolletjes, voet tegen de mast en einde touw vast aan zijn trapeze.. trekken/duwen maar. Ik besef dat het al 30 jaar geleden is dat ik nog surfte/optuigde. De paaltjes uit ijzer die in lange rijen voor de zeelijn staan vind ik een goed idee om er de zeilen en planken aan vast te leggen zodat ze niet het zeesop kiezen vooraleer je erop staat (aflandige wind). Mijn logica wordt meteen afgebroken “als uw plank daar tegenvliegt hebt ge er twee” Het is dinsdagnamiddag, de wedstrijd begint donderdag en Rob gaat het water op voor zijn eerste verkenningstocht, na het aanpassen van de trapezetouwen verdwijnt hij tussen de andere zeiltjes. Ik trek naar de motorhome, kijken hoe ik dat gasfornuis aan kan steken.

Een verwaaide kop met een big smile komt de motorhome binnengepiept met het woord “super”! Mijn moeizaam in gang gekregen gasfornuis waait uit en op die super volgt een welgemeende “godver”. Zijn eerste sessie op de wateren van Gruissan lijkt goed verlopen. Het zeil had hij iets te groot genomen maar zijn waveboardje deed het uitstekend. Door de kortere vinnen op zijn waveboard had hij geen last van de zandbank waar anderen met hun lange vinnen aan bleven haperen. Na een halfuurtje uitleg over zijn eerste kennismaking met de wind en het water besluiten we het centrum van Gruissan plage te verkennen. Een Lidl is er niet te vinden in het centre commercial, een Spar wel en inderdaad, de prijzen zijn ongeveer hetzelfde als bij ons. Daar ze enkel voorverpakt vlees verkopen en de beenhouwerij reeds gesloten is besluiten we toch ons blikkenvoer aan te spreken (cassoulet is een regionale specialiteit van de Midi-Pyrénées). We maken kennis met onze Franse buur en trakteren ons zelf op een Duveltje terwijl de potten staan te pruttelen op het fornuis. Na het eten maken we nog een wandeling op de site vooraleer de bedstee te kiezen.

De gordijntjes boven de stuurcabine worden opzijgeschoven, ik zie een slaperig hoofd dat zich probeert te herinneren waar hij is en wat hij daar doet. Rob is bijna wakker. Het standje op de site met drank en snacks is het eerste wat we bezoeken. Na een bekertje koffie gaat Rob het info-bord bekijken, vandaag, woensdag, zal de transmontana nog steeds aan een kracht van 7 beaufort zijn werk doen, donderdag (de eerste dag van de wedstrijd) zal de wind afnemen en vrijdag zal hij nog meer verzwakken. De wedstrijd vindt enkel plaats bij een minimum van 15 knopen (4BF), ik merk enige bezorgdheid in de ogen van Rob die de weerkaart wel tien maal bekijkt in de hoop dat hij het de vorige keer verkeerd gelezen heeft. We doen onze inkopen voor de dag en ja, de beenhouwerij is open, twee gepaneerde varkenslapjes, aardappeltjes in vinaigrette (wat ze daar pomme de Paris noemen) en een soort grote dikke suikerbonen vullen de boodschappentas. Terug op de site worden de planken van het dak genomen, Rob tuigt twee planken op en discuteert met andere rondlopende surfpakjes welk zeil en welke plank er het best geschikt zijn voor deze weersomstandigheden. Het is juni en ik ben aan de Middellandse Zee, maar één trui en een regenvest blijken niet genoeg, ik trek nog een tweede trui aan. Gebombardeerd tot fotograaf begin ik kiekjes te nemen van een vertrekkende Rob die ik na enkele minuten uit het oog verloren ben. “Hebt ge mooie foto's kunnen nemen”. Rob staat naast mij en 'k had hem niet van het water zien komen. Een aarzelend ja is mijn antwoord, later in de motorhome blijk ik dik gebuisd te zijn als sportfotograaf en 's namiddags krijg ik een herkansing. De wind is iets toegenomen, de fotograaf doet zijn herexamen en Rob verkent het 24 km lange parcours. Bij zijn terugkeer krijg ik in geuren en kleuren zijn relaas van zijn namiddag op het water, hij heeft zich geamuseerd en vindt zelfs een paar foto's min of meer goed. Na de Duvel, het eten, een wandeling, een klapke links, een klapke rechts is het bedtijd.

Donderdag om 7u30 beslissen we dat we om 8u zullen opstaan. De site is volledig veranderd, een zee van knetterende vlaggen op het strand, grote boxen worden met katrollen op de torens naast het podium getrokken, een lange rij aanschuivenden voor de inschrijvingstent. De koffie kan even wachten, Rob voegt zich tussen de anderen om zich in te schrijven. Ik ben verrast, in enkele uren is de site veranderd tot een groots feestelijk gebeuren. Rob komt terug van de inschrijving met enkele gadgets en zijn gele lycra met zijn wedstrijdnummer op, hij heeft nummer 89, nee, 't is nummer 68. Door de boxen wordt meegedeeld dat er iemand op het water gaat zonder zijn verplichte lycra, ik zie Rob rechtsomkeer maken. De wind is teruggevallen tot een zes beaufort maar een groter zeiltje en plank met meer volume vangen dit op. De derde dag op rij test Rob zijn meegebrachte materiaal uit, verkent het parcours, het was terug een geslaagde voormiddag op het water.

Het is 12 uur, de vlaggen wapperen niet meer strak in de wind, dit is geen 15 knopen, zal de wedstrijd doorgaan? We gaan naar het info-bord, er is een skippersmeeting om 13u. Dankzij een schietgebedje van Rob komt er een 4 beaufort aanwaaien, dat moet op zijn minst 15 knopen zijn. Voor de zekerheid tuigt Rob een tweede lichtere plank en een kleiner zeil op. 13u, de skippersmeeting is begonnen, er is uitleg in het Frans (lange versie) en het Engels (korte versie). Het parcours wordt verkort naar een 20 kilometer, maar het moet wel 2 maal gevaren worden. Er zijn 3 grote rode boeien waar het gevaarlijk surfen is, twee ervan hebben te maken met buizen die in de zee uitmonden, aan die derde boei is het heel gevaarlijk maar ze weten zelf niet waarom. Er zijn twee finishlijnen, de tweede is de eigenlijke finishlijn en de eerste... daar heeft mijn kennis van het Frans even gerateerd. De start is een rabbitstart, een boot vaart aan een 50 km per uur over de startlijn en de surfers dienen achter de boot te starten. Er wordt heel duidelijk gemaakt dat de boot niet zal afwijken van zijn lijn door eventuele surfers die te vroeg starten met een dreigende “c'est votre choix”. Een kilometer buiten de kust liggen boeien op één lijn, als je daarbuiten surft word je gediskwalificeerd en terug aan land gebracht door een van de vele reddingsboten. Vooraleer je op het water gaat dien je een lijst te tekenen, als je van het water komt dien je die lijst een tweede maal te tekenen, pas als iedereen van het water is varen de reddingsboten binnen. Er wordt gevraagd om de horloge ter hand te nemen, binnen exact een uur is de start “10,9,8....” Rob en ik kijken naar elkaar, dju, een horloge, ik haal vlug mijn GSM te voorschijn “...3,2,1, START”. Op mijn GSM is het 14 uur 1 minuut en 5 seconden, maar ja? Rob is daar vet mee. Er is een deelnemersveld van 850 man waaronder 200 buitenlanders (een 20 tal Belgen). Tussen die honderden planken duurt het eventjes voor we Rob zijn materiaal teruggevonden hebben. Zal de wind blijven, harder worden of afzwakken? Ik raad Rob aan zijn lichtere plank en kleiner zeil te nemen, gisteren is de wind ook harder beginnen waaien in de namiddag. Rob is duidelijk zenuwachtig, hij vertrekt, daar de start aan de andere kant van de pier is wordt hij vlug aan mijn zicht onttrokken. Het volledige strand is bezaaid met windsurfplanken en tuigen. Surfers die op het laatste moment grotere of kleinere zeilen komen aanslepen. Ik zoek me een plaats op de pier waar ik de startlijn in de verte zie liggen. Het aantal surfers in de omgeving van de startlijn groeit stelselmatig. Er komt een helikopter aangevlogen, ik trek wat foto's. Het begint een warboel te worden aan zeiltjes op het water, met de camera boven het hoofd begin ik te filmen (http://www.youtube.com/watch?v=07HnC98wsF4).
Een massa zeiltjes bewegen richting startlijn, ik heb er geen idee van waar Rob ergens zit, zoveel zeiltjes bijeen heb ik nog nooit gezien. Door de luidsprekers op de site hoor ik aftellen, de zeiltjes beginnen rapper te bewegen richting startlijn, ik krijg kippenvel, de helikopter vliegt boven de surfers, ik zie een glimp van de rabbitboot, ze zijn vertrokken, een spektakel om te zien.











Ik ga naar de motorhome en trakteer mezelf op een pint. Als ik terug buiten kom zie ik dat de vlaggen nog met moeite wapperen, drie beaufort schat ik en besef dat Rob moet stilstaan met het materiaal waarmee hij vertrokken is. De eersten komen binnen na 40 minuten. Na nog een uur wachten zie ik nog steeds geen Rob. Ik ga naar de lijsten kijken, bij Rob zijn naam staat maar één handtekening. Tussen de menigte op het strand is het zo goed als onmogelijk Rob te vinden, ik ga terug naar de motorhome. Enige tijd later komt Rob aangewaaid, of nee, dit is het juiste woord niet, aangeslenterd. Ontgoocheld, door het wegvallen van de wind en de keuze van zijn materiaal heeft hij niet kunnen finishen, dat is een teleurstelling, maar misschien? Wie weet? Morgen? We zoeken een restaurant op, een met Zuid-Frans accent sprekende grijsaard probeert ons uit te leggen dat Brussel tot Wallonië behoort. Terug op de site genieten we van een biertje voor het podium waar een jazzband voor de nodige muziek zorgt. We staan bij een groepje Nederlanders, de Belgen- en Nederlandermoppen blijven achterwege.

Het is vrijdag, de wind is 180 graden gedraaid, maximum een twee beaufort, we beseffen dat er geen manches meer gevaren zullen worden. De twee zeiljachten die dienst deden als startlijn en de havengeul binnenvaren bevestigen dit. We nemen wat meer tijd om onze koffie te nuttigen, het centre commercial krijgt nog een bezoek en daar we besloten hebben morgen huiswaarts te keren maken we de motorhome klaar voor de terugrit.
Alle deelnemers worden gevraagd naar het strand te komen voor een fotosessie “en gelieve jullie lycra aan te trekken”. De pfff van Rob kan ik ombuigen tot een “allé t is goed” De surfers worden gevraagd te gaan zitten in een afgebakend terrein op het strand. Een hoogtewerker steekt drie fotografen omhoog. Er komt een helikopter aangevlogen, cirkelt boven de groep en vanuit de helikopter worden ook foto's genomen. Een keer blijven hangen boven de groep, iets hoger, iets lager, nog een rondje. Als we allen denken dat de piloot het voor bekeken houdt keert hij terug, maakt een duikvlucht tot vlak boven onze hoofden waarna hij bijna loodrecht terug de lucht inzoeft, draait zijn helikopter in verticale stand en daar is de volgende duikvlucht, dit is regelrecht stuntwerk en dan nog vlak boven onze hoofden. Vier duikvluchten na elkaar. Ik ben verwonderd maar moet toegeven dat dit ook wel spektakel is, alhoewel een ietwat onverantwoord spektakel. Terug bij de motorhome wil ik de filmpjes even bekijken van die duikvluchten en daar is mijn ontgoocheling, niet goed op de knopjes geduwd (als je denkt te filmen film je niet en omgekeerd) met als gevolg dat ik vooral mijn voeten in het mulle Franse zand gefilmd heb. Ik geef mezelf een dikke buis als cineast.




De BBQ is al uitgedoofd als we ons naar het podium op het strand begeven. Een bevallige zangeres zingt onbekende maar mooie liedjes. De bar op het strand deelt gratis Kronenberg uit wat voor sommigen de inzet zal zijn voor een lange alcoholische nacht. Later op de avond bekoort een Franse zanger ons beiden met een uitvoering van 'message in a bottle'. Rob en ik, de reis van morgen indachtig, verlaten vroeg (22 uur) het feesttoneel.

Tijd om huiswaarts te keren, het is 9u30 zaterdagmorgen. Ik kijk nog even naar de typische strandhuisjes van Gruissan (door de film '37,2° Le Matin' zijn de typische strandhuisjes van Gruissan heel bekend geworden).
Het viaduct van Millau rijd ik voorzichtig naar beneden terwijl Rob de camera in de hand heeft, na controle ziet hij dat hij enkele seconden zijn voeten gefilmd heeft maar het viaduct? Zo vader zo zoon. Parijs dwarsen vanaf de zuidelijke kant bevestigt dat dit een van de mooiste wereldsteden is. Ik krijg de opdracht het honden hotel op te bellen om onze Loebas de zondagmorgen reeds te verlossen uit zijn benarde situatie, of heeft Rob zijn viervoeter al te lang gemist? Om 22u15 zijn we thuis, we hebben goed gereden. We zijn beiden tevreden over de afgelopen week niettegenstaande Rob zijn manche niet heeft kunnen uitvaren. Volgend jaar gaat hij zeker terug met wat meer ervaring, hopelijk meer wind en een horloge.

Ik ben moe maak me klaar om te gaan slapen terwijl Rob in een mum van tijd twee van mijn gecontesteerde blikken verorbert. De woorden 'oude zaag' en 'kwakkel' flitsen door mijn hoofd.

Christophe.