HET EERSTE SURFKAMP VAN 2006

Met 56 deelnemers en 6 monitoren is de eerste surfweek van start gegaan. Zo’n grote opkomst bewijst dat surfen in de lift zit. Volgende moni’s zorgden voor het goede verloop van de plezantste cursus op het water : eerste graad ; Bénédicte, Andreas, Emile en Kenneth. De tweede graad werd verzorgd door Tom en Steven.

De eerste dag van de surfweek begon met weinig wind. Dit kwam ons gelegen want op het programma stond peddelen. De eerste evenwichtsoefeningen op plank konden beginnen Maar de weergoden waren ons goed gezind en in de namiddag kwam er wind opzetten. De meeste cursisten slaagden erin hun eerste meters te surfen. De ene raakte al wat verder dan de andere. Maar dat gaf niet. Immers, men volgde de cursus om het te leren.

De tweede dag was de wind weer met vakantie. Een partijtje waterpolo met de plank en een bezoekje aan de zwemzone zorgden voor de waterpret. ’s Namiddags kwam de wind ons opzoeken en konden we opnieuw ons hartje ophalen met de giek onder onze neus en de voeten in de voetbanden. De cursisten begonnen elkaar beter te kennen en de moni’s kon elkeen corrigeren en aanmoedigen. En het weer kwam van goed naar beter.

Op woensdag hadden we twee maal geluk : de wind was er én ook de zon. De zonnecrèmes werden bovengehaald en leeggeknepen want water, zon en wind kunnen zorgen voor rode en pijnlijke schouders. Dat ondervindt men aan den lijve. ’s Avonds trok iedereen met zware armen en benen naar huis, een beetje moe maar voldaan.  Het was een fantastische dag geweest.

De vierde dag merk je welke vorderingen je maakt op de plank en hoe het zeil gehoorzaamt aan je wensen. In de bar wordt er ’s middags al wat afgelachen. De tropische temperatuur was blijkbaar in onze haren  blijven hangen. Op een filmreportage van indoor surfen konden we zien dat we nog niet alle technieken onder de knie hebben. Maar… oefening baart kunst. We hebben nog een hele weg af te leggen vooraleer op deze deelnemerslijst zullen staan. Zo blijven onze dromen wakker.

Jammer genoeg komt de laatste dag in zicht.  Waarom gaat de tijd nooit zo snel tijdens het schooljaar ? Het zou een speciale dag worden. Er werd begonnen met de ernstige zaken. Het theoretisch examen was misschien wel het saaiste deel van de week, maar onmisbaar voor wie van surfen zijn sport wil maken. Nadien konden de zenuwen ietwat rusten. Voor de middag werd iets speciaals gemaakt. Een heerlijke barbecue voor alle deelnemers en hun moni’s zorgde voor een broederlijke (en zusterlijke) sfeer. Nadat de laatste stukjes vlees achter de kiezen verdwenen waren kon het tweede (en plezantste) deel van het examen beginnen. Gelukkig was er voldoende wind voor het praktische gedeelte. De kennis en de tips van de moni’s van de voorbije dagen kwamen nuttig van pas op de plas.

Voor de begeleiders kwam nu de moeilijkste taak, namelijk de beoordeling. Het is niet eenvoudig om elke deelnemer rechtvaardig te beoordelen. Zonder strenge selectie brevetten uitdelen heeft geen zin. Bij de tweede en derde graad wordt men dan afgestraft als er teveel door de vingers wordt gezien. Een dikke proficiat aan hen die geslaagd zijn. En aan zij die pech hadden is de boodschap : Try harder ! Opgeven staat niet in het woordenboek van een surfer. Want surfen is een ziekte waarvan je niet wil genezen worden.

Tot surfs,
Emile