|
Vragen ze jou ook wel eens wat er nou leuk is aan windsurfen ? Dat
valt gewoon niet in één zin uit te leggen. Dat is een gevoel. Dat gevoel
na een dag op het water. Dat gevoel na die gijp. Dat gevoel na een dagje
planeren. Dat gevoel waarvan je weet hier doe ik het voor. Hiervoor laad
ik alles in de auto. Hiervoor laat ik me natregenen. Hiervoor kleum ik
van de kou. Dat gevoel ’s avonds op de bank, waarbij alles van de
afgelopen dag nog es als een film wordt afgespeeld. Die film waarin jij
planerend over het water iedereen de baas bent. De baas over de
elementen, de elementen waar jij niet zonder kan leven. De elementen
water en wind. Zodoende kijk jij elke dag weer naar het water. Iedere
godganse dag naar teletekst. Wanneer gaat het weer waaien? Het is gewoon
een verslaving, een zucht naar dat gevoel.
Velen hebben vorige zomer de eerste
stappen in de windsurfwereld gezet. Eigenlijk zijn de eerste meters op
een surfplank de beste. Het leren, het vallen, het boos worden op jezelf
omdat het niet direct lukte. De eerste keer planeren. Moe viel je na de
eerste keer neer op het ponton (want geen trapeze). Dan koop je je
eerste trapeze. Lunchen doe je niet meer, je blijft de ganse dag op het
water, oefenen, oefenen en nog es oefenen.
Moe en voldaan kruip je tenslotte in je bed. Waait het morgen weer?
Natuurlijk wordt je beter en begint surfen meer en meer super,
fantastisch, de max, bére te worden. Gelukkig is er altijd iets nieuws
om te leren.
Maar die eerste meters, op vakantie, met je vrienden, als
zelfs 2 beaufort nog genoeg was, als de golven niet perfect hoefden te
zijn. Die eerste meters blijven je voor altijd bij.
Elke windsurfer
kent het gevoel: compleet uitgeput maar enorm voldaan neerzakken in de
zetel. Niet in staat nog te bewegen, de blik op oneindig, de laatste
move nog in gedachten.
Steven. |
