Korte versie van mijn dagboek

Harelbeke – Santiago de Compostela
per fiets 3 mei – 31 mei 2003 Hendrik Bourgeois

zaterdag 3 mei 2003 
Ik trek mijn garagepoort open en een aantal W.S.G.-bestuursleden verrassen me met een aanmoedigingen op een spandoek. Even wennen aan rijden met een geladen fiets. Hotel Le Faron: ontbijt stond gereed van de vooravond. Heb rest van suikerbrood meegenomen en 50 ct gelegd.

zondag 4 mei 2003 
De morgeneuforie werd na 20 km vlug gekoeld door de zeer heuvelachtige Route Touristique de Champagne. Veel aanmoedigingen van passerende wielertoeristen. Heel veel champagnevelden, maar nu is het daarvoor nog te vroeg. De mevrouw van de chambres d’hôte in Vertus zou ‘ iets kleins’ klaarmaken maar ‘t werd bijna teveel. Champagnekroonkurkenverzameling. 

maandag 5 mei 2003 
Compeed als voorzorg op tere plekken. Lange rechte golvende wegen door immense velden. Vlaanderen lijkt wel een miniatuurdorp. Aan Croix de St. Jacques aan St. Mards-en-Othé heb ik bloemetjes op mijn fiets gezet. Mag wel nu mijn fiets bijna mijn woning is.
In Chablis, is Hotel La Poste is zeer praktisch: WC en douche naast bed! 

dinsdag 6 mei 2003 
Tegen de middag in VEZELAY dat mij aan Mount St.Michel herinnert.
In de kathedraal staan 4 nieuwe (april 2003) klokken nog beneden, grootste = 1700 kg. Juist voor Chatillon vind ik een Ch.d’hôte in een immense herenboerderij, prachtig! Alhoewel de dame geen avondeten voorziet verwarmt ze mijn zelfgekochte lasagna (met plastiek en al !) in de micro, ik krijg er nog soep en een appel bij.
Hij is burgermeester van Mont en Marie en heeft vrienden in Kuurne.

woensdag 7 mei 2003 
Middagpauze in Jéligny (markt). Een bende kraaien (?) krijst in de toppen van de plantanen terwijl ik mijn abrikozenkaasje oplepel. De zwarte asfalt hebben ze ook al ‘gewit’ zoals het eiland vd. Gavers. 

Ik volg Ch.d’hôte - ver naar beneden (amaai morgen !) en vind een nieuw gerestaureerde hoeve. Werkte 10 jaar aan de restauratie. Prima geslaagd. Lekker gegeten samen met familie. De bruine kat heet « grenouille ». De terrasoverkoepeling is gemaakt van volledige bomen zoals vroeger toen er nog tekort was aan zaagcapaciteit.

donderdag 8 mei 2003 
Mijn eerste snelheidsovertreding 55 ipv. 50 wordt direct na Noirétable beboet met mijn eerste col: 8 km. klimmen met mooie uitzichten op de donkergroene Auvergneheuvels. Na Amber vliegt een wagen met 3 jongeren uit de bocht de gracht in, slechts 50 m. voor mij! Was ik iets vroeger dan lag er een rode auto op een rode fiets. Veel « merdes » maar geen gekwetsten. Oef. 

vrijdag 9 mei 2003 
Na tobogan (800-1150m) duik ik LE PUY binnen, een merkteken op de Camino tocht. In de hoge kathedraal teken ik het pelgrimsboek, kus de zwarte steen, brand een kaars voor allen en verlaat de kath. langs de Compostela-uitgang.
In Monistral zie ik GR-schelp aanduiding op GR65, en denk dat Raf en Béni hier passeerden. De strijkende barvrouw serveert me lekker broodje met kaas. 

zaterdag 10 mei 2003 
Regenvest toch erbij aangedaan onderweg tegen de koude (7°). Van overal komen voet-pelgrims uit hun verblijven, de juiste weg zoekend of proviand aankopend. Grote rugzakken stappen op het gele grint van de GR65 die mijn weg vaak dwarst. Ik loop op de trappers, maak een paar sluitspieroefeningen en zet me er weer op

zondag 11 mei 2003 
Plots komt een donkerzwarte stapper uit de andere richting. Agness een Yvoireaan met kroezelhaar & baard, stapt reeds 5 jaar rond met 3 vuilzakken aan de stok over zijn schouder. De joviale man komt uit België en passeerde ooit in Compostela ! Onwaarschijnlijke, sympathieke figuur! Goede reis. 

Conques verbergt zich lang, maar na een paar steile bochten geeft het zich in al zijn historie bloot. Geslapen in de « grangé » = op zolder onder de pannen: uniek.
Na avondeten + lied: kerkdienst met pelgrimzegening. Mooi orgelmuziek eindigt deze intense dag. Conques en het abdijverblijf (eigenlijk priorij) horen bij de tocht. Zo wordt je stilaan pelgrim vanbinnen. 

maandag 12 mei 2003
« Petit à Petit » heet een huisje onderweg. Heel toepasselijk. 
Een gîte heeft geen plaats meer en een ch.d’hôte is volzet. In Montcucq, na 161 km, is een eenvoudig baan-hotel de redding. Het mindere eten smaakt heerlijk. 
Het zak-van-een-bed geeft me toch een goede nachtrust.

dinsdag 13 mei 2003 
In Moissac is het vierkant dubbel zuilenportaal ritmisch en straalt rust uit.
Mijn schelpje tingelt vrolijk tegen mijn truirits aan. Een ‘ sehr grundlich‘ overladen duitser duwt zijn fiets de helling op. Die heeft meer ‘home’ mee maar ten koste van ‘mobil’.

woensdag 14 mei 2003 
Ik rij mijn eigen schaduw achterna en de fluweelrode klaprozen lachen me toe. De witte ‘Lance, Lance’ opschriften op de zwarte asfalt verwijzen naar die andere ronde van Frankrijk. En mijn vrees lijkt terecht. Puffend sleur ik mijn zootje de zéér scherpe helling op, nog net zonder af te stappen. 
De foto van Emma & Louise wordt steeds mooier.

donderdag 15 mei 2003 
Met de Col d’Osquin geeft het franse baskenland me een stevige por. Een dame legt de stofzuiger stil om me de weg te wijzen. Een fietser begeleidt me naar de andere kant vd. stad tot bij een fietsenmaker (Poppe, met Vlaamse roots) die mijn banden terug à point blaast.
St. Jean Pied de Port. Laatste etappe in Fr. Een dikke MERCI, France was me zeer genegen. Nu efkens zoeken hoe diep mijn beetje Spaans zit. 

vrijdag 16 mei 2003 
Pas na twee uur bereik ik mijn dagelijks mikpunt van 20 km. Het volgende uur komt er juist 6 km bij: langs de beklimming naar Alto de Ibaneta. 
Langs de wildwater Urrubi bibber ik naar beneden spijts een extra jasje. De zon is niet over de Pyreneën geraakt. In Monreal vind ik het Hotel Unzue. 
Rookpluimend, geurend smeult de boomwortel dieper uit op het kerkplein.

zaterdag 17 mei 2003 
Politie, gekleed in fluweelrode pakken, met dito grote platte muts en met fluogeel veiligheidspak erboven, precies gereed om in een of andere stoet mee te stappen, doen alcoholcontroles. 
De schaarse dorpen worden gevormd door huizen, dicht samengeklit rond de kerk. 
Er heerst een zekere uitbundigheid rond de wijn-bron in Irache. Een pulle wijn smaakt ook.
In Los Arcos: de ober is aan het stierengevecht op TV. vastgekluisterd, ik eet vis. 

zondag 18 mei 2003 
Het monosterio de Yuso is indrukwekkend, vooral de sacrestie is uniek en er worden zware oude boeken (80 kg) bewaard. Een foto mag niet en een boekje kopen weegt teveel.
Bij ‘t buitenkomen stopt mijn hartslag! Fiets weg! Lijkbleek. De conciërge komt me geruststellen, hij zette hem even het hoekje om, want ze sluiten, ‘t is 14.30 uur! Oef !
Gezellige zondagavonddrukte, kermis, 2 glazen wijn + bocadillo + tortilla = 3.5 euro en héél lekker.
Een Duitse en een Canadese willen wandelen ruilen voor fietsen. Ik niet.

maandag 19 mei 2003 
De pas opkomende zon kleurt het landschap geel-oranje. Ik volg een 20-meter lange fietsende schaduw. Net buiten Burgos zoek ik hopeloos na Las Huelgas Real en moet zelfs een eind terugrijden om vast te stellen dat deze abdij op maandag sluit. ‘t Was de zoveelste, troost ik mezelf. Gesterkt door ‘dos bocadillos’ verlaat ik de stad van El Cid (zonder wegwijzers) voor de tweede maal.

dinsdag 20 mei 2003 
Na het sprookjeskasteel in Olmillo kom ik in de dorre hoogvlakte, de Meseta. In de afdaling rem ik af om de koude niet erger te maken. In Terradillos de los Templarios een gezellige albergue met avond- en morgeneten. Een ex-bavikhovenaar herkent mijn vlaams schildje .Het avondmaal is vissoep + vis, heel lekker en in een babylonische talenmix fr,e,d,s, z-afrika… Ongelofelijke sfeer heerst er hier van pelgrims die elkaar meestal maar 1 x ontmoeten. Zoals de engelse ex-schipper zegt: « ships that passes in the night ».

woensdag 21 mei 2003 
Een openhaardvuur in het hokje van de bushalte laat de barheid van de open vlakte vermoeden. Avondwandeling langs de schaduwkant vd. straten in León. Mooie wandelboulevards en vooral architectonische gevels. De grootse kathedraal schittert met glasramen, houten koor, en mariabeeld met frisse bloemen. Een kerkdienst in Spanje is indrukwekkend en wordt echt meegeleefd.
De jeugdherbergierster stempelt volgraag...

donderdag 22 mei 2003
Even pauze bij een bende groene kwakende kikkers in het lage water van de Obrigo, rond een pamflet ‘VOTA PP’. Politiek debat op hoog niveau. Ze laten mij vergeten links af te slaan.
Puffend bezoek ik nog een middeleeuws uitziend dorp (met auto’s) Castrillos de los Polvazares. In de verte grijnzen besneeuwde bergtoppen naar me : tot morgen.

vrijdag 23 mei 2003 
Witte geurende berm verdringt de gele. Hogerop wordt de begroeiing schaars en schraal tot aan de Cruz de Ferro. Het is aaangrijpend de steentjes, schelpen, zonnebloemzaad, en de intenties van ieder aan de voet van het kruis toe te voegen! Stilte. Foto’s genomen door fietsers uit Oostenrijk, een ander door iemand uit Puerto Rico! Zeer aangenaam gezamenlijk ontbijt met leuke ned., ontroerde duitser, interess. canadees, spanj.,australisch koppel. 
Het bergbeekje ruist ons in slaap. Waar en wanneer heb ik dit verdiend ?

zaterdag 24 mei 2003 
Pauze met warme choco en tortilla in oud geplaveid dorpje Cebreiro met ronde strooien daken. Gelukkig doe ik een extra vest en pet aan vòòr de afdaling. Door de wolken, soms door de regen en kille wind worden mijn blote knieën paars. Toch nog even kijken naar het diepe adembenemend vergezicht.
In Samos stap ik met veel goestjes een bakkerij binnen maar madam heeft enkel brood.

zondag 25 mei 2003 
In een pulpeteria ontdek ik inktvis gekookt in eigen inkt in grote koperen ketels, met kruiden en olie bestrooid : que aproveche! Met vers warm brood en rode wijn. Jammer dat een gesprek dat een ouder koppel wil aangaan niet vlot, mijn spaans is te karig.
Ik treuzel en wil pas morgenochtend in Compostela aankomen. De afslag naar Monte do Gozo waar de paus in ’93 was is een welkome afleiding en rust-stopplaats voor vandaag. S.d.C. ligt in de verte beneden in mijn zicht te wachten. Onwaarschijnlijk echt.

maandag 26 mei 2003 
Trillend, letterlijk en figuurlijk, op de kasseistraat rol ik Santiago binnen.
Door éénrichtingsverkeer, verkeersvrije straatjes geplaveid met enorme granietblokken rij ik bijna alleen. Nog even mijn zeer trouwe fiets de trappen afgedragen kom ik op het immens, verlaten plein voor de kathedraal. Stilte. Ontroerd. De klok luidt 7.30 u. voor mij. Aangekomen.

dinsdag 27 mei 2003 
De botafumeiro, enorm wierookvat slingert juist rechts boven mij. Indrukwekkend hoog. Gisteren sprak ik nog met een van de zwengelaars, tiraboleiros. Hij krijgt daar steeds veel dorst van, zei hij.
Na de mis richting Fisterra, het meest westelijk punt van Spanje (europa ?).
Aan alles komt een eind, maar hier is de zee oneindig. Mijn schelpje komt weer thuis.

woensdag 28 mei 2003
De kustroute is ongemeen prachtig gevarieerd, rotsen, strandjes, wit zand, vissersdorpen, haventjes, bootjes in alle kleuren. Maar ook nog mensen in een wit overall die geduldig de olie opruimen van rotsen, zand. Verbijsterend. Maar ik denk nog aan wat die Engelse zeeman vertelde: er zijn jaarlijks honderden doden bij scheepsongevallen maar enkel van de milieuschade wordt nieuws gemaakt.

donderdag 29 mei 2003 
Slenterend langs de toegangscamino, geniet ik mee met de aankomende pelgrims.
Je ziet vanalles. Omarmende koppels, vrienden in tranen, knielende enkelingen en ook een koppel, de man gaat links, de vrouw met één ruk rechts de andere straat in… 
De wekenjonge babies op de armen van de (o)ma kermisuitbaatsters, de brabelende baby in de wieg tijdens de mis, allemaal kleine Louisekens. 

vrijdag 30 mei 2003 
Vanmorgen toverde een fransman zijn koffiezetmachine uit zijn rugzak! 
In de kathedraal zijn de "kaarsen" elektrisch, voor 0.20 euro = 1 lampje, met 2 euro laat je onmiddellijk 10 lampjes branden. Even rusten onder de immense bomen van het park aan de unief en er passeert nog mooi volk ook. De parkhond verwelkomt ieder speelkameraadje in zijn park.

Zaterdag 31 mei 2003 
Het gratis ontbijt voor de pelegrinos in het Hotel Paradores, oudste hotel van de wereld, wil ik ook nog eens meemaken. Samen met 2 braz. + 3 duitsers genieten we in de immense keuken van dit sjieke hotel van een uitgebreid ontbijt. Mijn zéér trouwe fiets wordt helemaal in bubbels verpakt. Met een uurtje vertraging verloopt de vlotte vlucht via Barcelona.

Iedere reis is pas echt geslaagd als je thuis goed terug komt. 
Het einde van een Camino die nooit meer in de geest eindigt.

2 846 km 176.40 uur.

Hendrik