Februari 1999.

Béné gaat liever te voet mee.

Met drie, 2.400 kilometer in honderd dagen stappen. De meeste van hun leeftijdgenoten leggen die afstand af in twaalf uur in een volle autobus richting Benidorm. Waarom, hoe en wanneer? We gingen het eens vragen bij Raf en zijn vrouwtje Béné (Bénédicte) thuis. Voor het gemak noemen we Raf en Béné R&B, de Rithm & Compostella Blues. We zullen maar beginnen met het begin:

wanneer starten jullie?

R&B: We starten op 25 maart met drie: Béné, Raf en Lucrèse. We hebben honderd stapdagen voorzien. Gemiddeld stappen we 25 km per dag met een maximum van 30 km. Zo hopen we begin juli aan te komen. Er zijn enkele dagen voorzien als rust, maar dit moet tot een minimum beperkt blijven omdat de regelmaat heel belangrijk is. Gans de route is uitgestippeld met alternatieve routes in geval van slecht weer.

Slecht weer, zijn er misschien overdekte routes?

R&B: Nee nee, de normale route loopt soms over de GR die onverhard zijn, de alternatieve routes lopen over verharde wegen.

De weg ligt dus al vast, hoe zijn jullie er anders op voorbereid?

R&B: Vooreerst zijn we natuurlijk door de dokter medisch onderzocht opdat we in orde zijn, het enige wat we nu en onderweg moeten nemen zijn vitamines. Alles moet ook op voorhand geregeld zijn voor de verkiezingen, de belastingen die ingediend moeten worden enz. Vanaf nu proberen we iedere dag te stappen. Vorige woensdag zijn we eens naar de Kluisberg gaan kijken of hij er nog lag, te voet natuurlijk. Nu die dertig kilometer dat ging redelijk vlot, maar dat is natuurlijk zonder rugzak. Tegen eind februari moet die rugzak trouwens volledig op punt staan qua inhoud en gewicht. En dat is niet gemakkelijk om af te wegen wat wel en wat niet. Een slaapzak met binnenlaken, een paar schoenen en sandalen. Een iglotent die in drie delen over de rugzakken verdeeld wordt. We nemen ook drie onderbroeken mee, twee in de rugzak en één aan, liefst zwarte of donkerblauwe (minder gevaar voor remsporen...). En een rol WC papier.

Over remsporen gesproken, er zal nu en dan eens midden in de natuur een sanitaire stop ingelast worden?

R&B: Dat zijn we dan ook volop aan het oefenen. In het begin moesten we al een redelijk uit de kluiten gewassen bos tegenkomen eer we durfden. Nu hebben we dit al scherper gesteld op twee struiken en drie bomen, en tegen we vertrekken moet we al durven kakken achter een halve struik. Doe dat maar eens na tijdens de klaarlichte dag. We hebben ook een stuk Sunlight zeep mee waar we ons mee wassen en de was doen. Die was wordt dan gedroogd aan de rugzak.

Men zal in Compostella niet ruiken dat jullie er aankomen.

R&B: Weet je waarom men in de kathedraal iedere dag een wierookvat optrekt? Dit is een gebruik dat stamt uit de middeleeuwen omdat de stank van de pelgrims er niet te harden was, ze sliepen er zelfs. Menig priester zou anders in zwijm gevallen zijn bij het betreden van de preekstoel.
We hopen dus het gewicht te kunnen beperken tot 12 Kg voor Béné en Lucrèse en op 14 kg voor Raf. We stappen ook met twee wandelstokken, de benen worden zo met 6 à 7 kg ontlast.

Raf wordt dus de draagezel?

R&B: Inderdaad, maar hij wordt er ruimschoots voor vergoed. 's Avonds masseren de beide vrouwen Raf, allé, zijn benen hé. Dit hebben we trouwens geleerd van de kinesist waar we regelmatig naar toe gaan. We leerden er ook hoe we moeten stretchen, en dit allemaal gratis, als steun voor onze tocht.

Eten, slapen ...?

R&B: Eten wordt gekocht onderweg, onder andere veel pasta's, die rijk zijn aan koolhydraten. Op de kaart moet dus worden gekeken waar we de volgende dag eten kunnen kopen. Dit wordt dan klaargemaakt in de drie kookpotjes en het alcohol vuurtje. Brandalcohol is namelijk overal te koop en het geheel is zeer licht. 
We zullen natuurlijk nu en dan eens mogen aanschuiven in de verschillende abdijen en kloosters onderweg. Daar zullen we ook kunnen overnachten. We hebben wel een tent mee maar we zullen zoveel mogelijk trachten binnen te slapen. 
Er zijn heel wat slaapadressen vanaf Le-puy en Velay, een belangrijk punt op de bedevaart route waar vele routes samenkomen van verschillende landen. Er zijn bedevaarders die vanaf daar hun tent opsturen naar huis. Maar dit jaar is het namelijk een heilig jaar voor Santiago de Compostella omdat de feestdag van Sint Jacob op een zondag valt, nu op 25 juli. Men verwacht daardoor 8 à 9 miljoen pelgrims van over de hele wereld. Dus onze tent zullen we waarschijnlijk nog nodig hebben. We komen gelukkig ook aan vóór de grote massa.
Een ander bekend startpunt op de route is Vezelay op 463 km. Dit eerste stuk van de voettocht zal het zwaarste zijn vooral omdat het nog slecht weer kan zijn. Er is dan ook een brief verstuurd naar de verschillende pastorieën in de stopplaatsen om ze te verwittigen dat we passeren. Zo kunnen er misschien mensen zijn die logement aanbieden. Halfweg dit eerste deel, na negen dagen, komen we aan in de Abdij D'Igny. Een slotklooster met 65 Cisterciënzers. Ze leven volgens de regels van Sint Bénédictus. We zullen er dus zeer goed ontvangen worden.

Ja want Raf leeft al 30 jaar volgens de regels van St. Béné.

R&B: Ze vragen alleen een vrijwillige bijdrage voor de logies.

Hoe zit het met de financiën nemen jullie ook een rugzak met Frans geld mee?

R&B: We hebben alleen Visa, Bankcontact en enkele Eurocheques mee. Er is een gemiddeld bedrag voorzien per dag. Daar we hier en daar wat minder zullen moeten betalen voor de logies door bv. bij particulieren te slapen of in kloosters, zullen we geld sparen. Dit overschot wordt na de tocht geschonken aan een goed doel. We denken aan Griet en Koen Deslee, een koppel die ontwikkelingswerk doet in Colombia, denk aan orkaan Mitch. En een deeltje voor een refuge voor pelgrims in Frankrijk. Dan kennen we ook nog een baby met toxoplasmose, die ondergaat een medische behandeling die veel geld kost. Daar willen we ook een beetje helpen. Dat is ten andere ook één van de motivaties om het te doen.

En de andere motivaties?

R&B: De diepere zin van de tocht, en natuurlijk het avontuur. We willen ook ervaren hoe het is als je weet dat men vanaf de 9e eeuw is beginnen op bedevaart gaan naar Santiago de Compostella. Santiago de Compostella zou ontstaan zijn omdat Sint Jacobus, één van de twaalf apostelen, daar waarschijnlijk nog gepredikt heeft. Die gebeurtenis of legende werd rond de jaren negenhonderd aangegrepen door de politiek (kerk en staat waren én) om bedevaarten te organiseren. Dit om de Islam tegen te houden, want de Moren bezetten gans Spanje en dreigden over de Pyreneeën te geraken. Het waren dus een soort kruistochten. Men ging dan ook op bedevaart met ganse legers.
In de Middeleeuwen moest men ook als straf te voet naar Santiago de Compostella. In die tijd stond dat ongeveer gelijk met de doodstraf vooral als je bedenkt dat men onderweg veel kans had om beroofd en vermoord te worden. Als je er dan toch geraakte was je nog maar aan de helft want je moest nog te voet terug. Niet zoals wij die waarschijnlijk de trein terug zullen nemen. Die straf wordt nu nog toegepast voor jeugd delinquenten, maar dan in groep en onder begeleiding. Er is dus nog hoop voor Goesy.
Een vriendin van ons, Annie, is ziek en Petra, de moeder van onze schoondochter, is eveneens ziek, daarvoor doen we het ook. Zoals je ziet zijn er heel wat redenen om het te doen.
De interesse voor Compostella is ook gegroeid op vroegere reizen toen we kloosters bezochten die op de bedevaart route liggen. Enkele jaren terug is er eens een Hollandse dame uit Middelburg, Juliette, gestrand aan de Gavers. Zij doorzwierf heel Europa met een brommerke en was nu bezig met haar eerste voettocht. Zij had haar enkel omgeslagen en bleef zodoende enkele dagen logeren in Bloso. Raf heeft toen de eerste dag van haar vertrek meegestapt van Harelbeke tot in Warcoing om haar rugzak te dragen.

Gezien jullie enkele maanden onderweg zijn, hoe wordt er contact gehouden met de thuisbasis?

R&B: We hebben een gsm mee, waarmee we op afgesproken tijden contact nemen met onze zoons en dochter. Anderen zullen het nummer niet kennen, daar we niet door "Jan en alleman" gestoord willen worden. Moest Petra tijdens onze tocht niet moeten bevallen van ons eerste kleinkind, dan was die gsm waarschijnlijk ook thuis gebleven.

Raf zal dus starten als Raf en aankomen als opa.

R&B: En onderweg plotseling met oma in bed moeten kruipen...

Wat zal het mooiste moment van de tocht zijn, de intrede in Compostella?

R&B: Het mooiste zal waarschijnlijk Kross Ferros zijn. Dat is een ijzeren kruis te midden een hoop stenen een eindje vóór Compostella. Mensen die boete doen nemen een steen mee van thuis en laten die daar op die hoop bij het Kruis achter. Dat staat symbool voor verlossing.

Er wordt dus een kasseitje meegesleept in de rugzak?

R&B: Raf heeft de halve tuin omgedolven en een wit keitje ontdekt. Béné heeft een steentje meegekregen van school, die mooi verpakt is als een karamel. Het mooie zal ook het vertrek zijn. Iedereen die wil kan de eerste dag meestappen.
We vertrekken van thuis naar het kerkje op de Kreupel. Daar draagt Béné's broer de mis op. Vandaar stappen we samen met de kinderen van de school van Lucrèse naar kapel Milanen te Zwevegem. Er wordt ook een kaars ontstoken die tijdens onze ganse tocht zal branden. Daarnaast is er in de kapel het boek voor intenties. Iedereen kan daarin zijn intenties inschrijven. Eind mei wordt dit boek dan opgestuurd en wij zullen het dan afgeven in Compostella. Ook daarvoor doen we de tocht.

Hopelijk zal het kapelletje hoog genoeg zijn om die kaars in te zetten.

R&B: Onze eerste halte is Doornik. Daar krijgen we onze eerste stempel op onze Geloofsbrief van het Genootschap. In de overgebleven abdijen op de route worden deze dan aangevuld.

We wensen Béné , Lucrèse en Raf heel veel succes met hun tocht naar Santiago de Compostella. In het clubhuis zal men aan de hand van enkele kaarten kunnen volgen waar ze zich ongeveer bevinden. Zo kunnen we wat meeleven met dit niet alledaagse avontuur.

Frank

---

 

 WIE ZIJN ZE ?

Raf Gekiere,  59 jaar, wonende te Zwevegem, bestuurslid van Windsurfing Gavermeer en verantwoordelijk voor het onderhoud van de infrastructuur, sloeg in 1991 de brug naar zijn vervroegd pensioen na een jarenlange loopbaan bij de bouwdienst van Bekaert in Zwevegem.

Links van Raf zijn echtgenote Benedicte Decavele, 55 jaar. Zij ruilde tijdens de afgelopen kerstperiode haar onderwijscarrière in de Zwevegemse Sint-Niklaasschool voor een rustiger bestaan.

Rechts, Lucrèse Vannieuwenburg, hun Harelbeekse vriendin en gewezen onderwijscollega van Béné eveneens 55 jaar.

 

---

De Santiago de Compostella wedstrijd !!

 

Raf en Bene hebben zich voor hun vertrek gewogen. Hun gezamenlijk gewicht bedroeg 136 Kg.
De wedstrijdvraag geldt nu:

HOEVEEL MINDER OF MEER ZULLEN RAF EN BENE SAMEN WEGEN NA HUN AANKOMST IN SANTIAGO DE COMPOSTELLA?

De winnaar krijgt één derde van het ingezette bedrag.
De rest  gaat naar het goede doel waarvoor Raf en Béné op tocht gaan.

Uitslag:

100 dagen na hun vertrek,
2400 km of  zo een 3.000.000 stappen verder
zijn  Raf  9 kg en Béné 12 kg verlicht

Totaal  21 kg.
Er zijn 3 winnaars die de prijs delen.

Beste allemaal,

Na een tocht van 22 onvergetelijke dagen, de mis te Zwevegem, de begeleiding de eerste drie dagen, de ontmoeting met Hendrik De Solesmes, de vele contacten met de mensen waar we voorbij kwamen en ook het onthaal op de pastorijen en bij de families, zijn we aangekomen in Blismes, twee dagen na Vezelay.
Vezelay, met de prachtige basiliek waar we om 12 uur de vespers bijgewoond hebben van de monniken en de zusters van Jeruzalem, prachtige gezangen. Daarna de Eucharistieviering om 12u30.
Ons logement was bij de zusters Francisaines.
Blismes is een dorp gelegen in de prachtige streek van de Morvan.
Ons eerste werk als we aankomen is naar de pastoor of naar het gemeentehuis gaan waar we overnachting vragen. In Blismes is een vrouw burgemeester, vriendelijk onthaal en gelogeerd in een zaaltje van de school. Terug een luxe!

Tot nu toe is St. Jacques een echte beschermer over ons.
Onze tochten tot nu toe verlopen goed, elke dag ongeveer 25 km met in het begin veel zon en nu zijn we tevreden met wat regen en koude.
Om het uur stoppen we 10 minuten om uit te blazen, een slok te drinken en onze maag te bevoorraden met rozijnen, brood, wat kaas en een sinaasappel. De natuur is prachtig, we genieten er van.

Op onze tocht nemen we jullie verder mee in onze gedachten en in ons bidden.
Morgen gaan we op stap naar Moulin Engilbert waar we afspraak hebben met Roger (de man van Lucrèse), Carlos (onze goeie vriend) en Frank (onze buur, de chauffeur). We kijken er naar uit.

We weten ons gedragen door een ganse gemeenschap.
Dank U.

Lucrèse, Raf, Béné.

Beste sympathisanten,

Op maandag 19 april ll. hebben we onze pelgrims ontmoet in de prachtige abdij van SEPT-FONS bij het dorpje DIOU. Mijn echtgenote en ikzelf, op terugtocht van COMPOSTELLA, met de wagen uiteraard, hadden voordien afgesproken dat we hier elkaar zouden zien.

We kwamen er kort na de middag aan. Volgens de cisterciënzerpater die het onthaal deed waren zij reeds aangekomen. Hij stelde voor dat we even zouden wachten en hen niet zouden storen om hen de gelegenheid te geven wat uit te rusten, zich te verfrissen en de was te doen in hun "hebergement". Iets voor 15 u. zagen we elkaar. Zij schrokken wat, waren blij en ontroerd.

Om 15 u. mochten we deelnemen aan de NONEN, prachtige gezangen in de abdijkerk. Indrukwekkend! Nadien zijn we in het dorpscafeetje een paar franse biertjes gaan drinken en hebben we ons wedervaren uitgewisseld.
Met spijt in het hart namen we afscheid omstreeks 17 u. voor de poort van de abdij.

Algemene indruk:
Raf en zijn twee dames doen het heel goed. Rustig maar bezield vertellen zij over hun tocht en hun belevenissen.
Zij groeten alle bekenden en danken voor de interesse en de steun.
Zij hielden er aan een boodschapje mee te geven.

Huguette en Raoul.

Béné, zo sprak Raf, stille fraai
heden moeten wij te voet
wees gerust het zal wel gaan
naar Compostella blijgemoed

en gesteund door menigeen
en bewonderd door iedereen
gingen zij honderd dagen lang
nimmer bevreesd of bang

bang er niet te geraken
was niet aan hen besteed
en al hoorden ze nu en dan wat kraken
opgeven nooit in hun gedachten rees

zo zijn ze dan aangekomen
weliswaar wat afgeslankt
en hebben er met al de vromen
St. Jacob gul bedankt

nu zijn ze weer thuisgekomen
en beseffen hoe hier werd
met hen in gedachten meegelopen
lange maanden tot in die kerk

gedaan het dagelijks stappen
gedaan het slapen hard
de surfclub staat te trappen
om samen te delen vreugde en smart

Hip - hip hoera
drie maal alleluja
voor Béné en Raf
want wat ze gedaan hebben is heel straf.